พื้นที่เล็กๆ ของเปิ้ลจัง

เวลาที่ฟังเพลงนี้ทีไร สิ่งที่รู้สึกได้คือ นี่หล่ะ เพลงของเปิ้ลจัง ความร่าเริงที่ทุกคนเห็นคือตัวตนของเราเลยหล่ะ แต่เวลาทำงาน เราต้องสวมบทบาทไปตามหน้าที่ บางทีก็เป็นนางเอ๊ก นางเอก บางทีก็นางมารร้ายชัดๆ เวลาที่รู้สึกว่าอะไรๆ มันยาก อะไรๆ มันต้องดิ้นรน เพลงนี้ให้กำลังใจได้เสมอ เพราะเวลาที่สวมหัวโขนทำงาน เราไม่สามารถเป็นตัวเองได้ตลอดเวลา แต่ความเป็นเด็กทำให้เรารู้สึกได้ถึงความจริงใจ

รอยยิ้มของเด็กทำให้เรายิ้มได้ทุกครั้งที่หันไปมอง เพราะเด็กไม่กินสตอ…เบอแหลค่ะ อยากร้องไห้ก็ร้องทันที ให้ลูกอมหน่อยก็ยิ้มได้แระ แต่พอโตขึ้นมา เราไม่สามารถแสดงความรู้สึกออกมาได้ทั้งหมด ต้นหตุมาจาก “ความคาดหวัง”

ทุกครั้งที่ยกหัวโขนออก ความร่าเริงและความสดใสของเปิ้ลจังจะกลับมาทันที และเปิ้ลจังก็อยากเป็นอย่างนั้นตลอดเวลา เพราะไม่มีใครรู้หรอกว่า ภารกิจที่เราได้รับในแต่ละวัน บางครั้งต้องอาศัยความเป็นเด็ก บางทีก็อาศัยความน่าเชื่อถือ หรืออาจจะต้องมีทั้งความเป็นเด็กและเป็นผู้ใหญ่พร้อมกันเลยก็ได้นะ ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ตอนนั้น ถ้าเราเลือกใช้ให้ถูกที่ ถูกเวลา เราก็จะเป็นคนที่มีคุณค่าสำหรับโลกใบนี้

ภาพที่แต่ละคนเห็นในโอกาสที่แตกต่างกัน ทำให้คนเราคาดหวังกับภาพที่เห็นโดยลืมคำนึงไปว่า บทบาทที่เราได้รับอยู่ตอนนั้นคืออะไร ชีวิตคนเรามันสั้นนะ อะไรที่ทำแล้วทำให้ทุกคนยิ้มได้ เราก็อยากจะทำ เพราะรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะของคนรอบข้าง มันจะทำให้เรามีความสุขไปด้วย ถ้าเรามัวแต่คาดหวังแล้วเครียดกับสิ่งที่เราอยากให้เป็นมากเกินไป ไม่ใช่แค่เราคนเดียวที่เครียดนะ แต่คนรอบข้างก็จะเครียดและอึดอัดใจไปกันหมด

ปล่อยวางแล้วมาทำให้โลกของเราสดใสน่าอยู่กันเถอะค่ะ เปิ้ลจังพร้อมละ  ( ^^)人(^^ )

เพลง : พื้นที่เล็กๆ
ศิลปิน : ตรัย ภูมิรัตน์

จะต้องถอนใจ อีกสักเท่าไร โลกแห่งความเป็นจริง ไม่เคยเป็นอย่างใจ
วันและคืนเปลี่ยนหมุน ให้เราวิ่งตามเรื่อยไป โตแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไป

การเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ง่ายเลย มันไม่คุ้นไม่เคย ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อยใจ
ไม่มีเวลาเหลือ ไว้ฟังไว้คิดถึงใคร โตแล้ว ต้องทำอย่างไร

เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ จนตัวเราเองอาจหล่นหาย
เมื่อเด็กคนหนึ่งที่อยู่ในใจ เขาไปไหน ทำไมวันนี้เขาหายไปจากเรา

ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้ โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ เอาไว้

ตรงขอบฟ้านั้น มีรุ้งพาดผ่าน เมื่อความจริงความฝันได้มาบรรจบกัน
ที่ดินแดนแห่งนั้น เด็กน้อยคนหนึ่งกับฉัน จูงมือเดินไปด้วยกัน

เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ จนลืมว่าเราเคยเป็นใคร
อย่าลืมเด็กน้อย ทิ้งปล่อยเขาคอยอยู่เดียวดาย ได้ยินใช่ไหมเสียงนั้นที่เรียกเรา