การพบเจอกันด้วยความบังเอิญมันเกิดขึ้นได้เสมอนะ แต่เมื่อบังเอิญเจอกันแล้ว ใครจะรู้สึกยินดีกับความบังเอิญนั้นบ้างล่ะ สำหรับเราแล้ว มันมีทั้งความบังเอิญที่ทำให้ดีใจและก็เสียใจ แต่ทุกครั้งที่บังเอิญ เราจะจดจำเฉพาะสิ่งที่ทำให้เราอมยิ้มได้เท่านั้น เพราะเมื่อไหร่ที่เราจดจำมันจนเก็บมาคิด นั่นคือเราตั้งใจทำร้ายตัวเองหล่ะ

เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม เราเคยบังเอิญรู้จักเพื่อนใหม่คนนึง นั่นคือความบังเอิญหรือตั้งใจไม่รู้นะ แต่ตั้งแต่รู้จักกันมา เราก็มีแต่รอยยิ้มให้กันมาตลอด แม้แต่ช่วงเวลาที่เราร้องไห้ สิ่งที่เรารู้สึกได้ ไม่ใช่ความตั้งใจของเพื่อนคนนี้ แต่เป็นความรู้สึกดีๆ ที่เค้ามีอยู่กับตัว แล้วแบ่งปันมาให้เรายิ้มได้ มันไม่ใช่ความตั้งใจนะ แต่มันเหมือนเป็นธรรมชาติของคนๆ นึงที่เค้าเป็นกำลังใจให้เราอยู่ เพราะในช่วงเวลาที่คนเรารู้สึกแย่ สิ่งที่ขาดไม่ได้เลย ไม่ใช่คนข้างกาย แต่เป็น “กำลังใจ” มากกว่า

วันที่เราร้องไห้ฟูมฟาย เพื่อนคนนี้ทำให้เรารู้สึกเหมือนมีคนกอดเราอยู่ตลอดเวลา จนเหมือนกับว่า ทุกครั้งที่เราต้องเผชิญหน้ากับความกลัว เค้ากำลังจูงมือเราเดินข้ามไป ทำให้เราไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวเวลาที่ต้องเดินชนกับอะไรๆ เลย จนกระทั่งตอนนี้ เดี๋ยวเราก็กำลังจะต้องเดินชนกับอะไรอีกครั้ง วันนี้จะเป็นอีกวันที่จะต้องลุ้นว่า ชีวิตจะเปลี่ยนแปลงแค่ไหน แต่วันนี้ มันจะผ่านไปได้ด้วยดี

 

 

ถึงแม้ว่าในอีกมุมนึงของเพื่อนคนนี้เค้าจะมีความรู้สึกผิดหวังกับอะไรบางอย่างอยู่ แต่เค้าก็ยังสามารถแบ่งปันความรู้สึกดีๆ ให้คนรอบข้างได้ มันคือเรื่องจริงนะ ว่า “ความบังเอิญทำให้เราเจอกัน แต่การยิ้มให้ เป็นความตั้งใจ” และก็บังเอิญว่าเค้าไม่ได้รักเรา แต่เค้าแค่ปลื้มในตัวเราเท่านั้น ~~

ได้เวลาไปฟังผลละ ^^

 

Post Navigation