หากเปรียบกับชีวิตของคน เมื่อยามสุขล้นจนใจมันยั้งไม่อยู่

ก็คงเปรียบได้กับฤดู คงเป็นฤดูที่แสนสดใส

(และ/แต่) ถ้าวันหนึ่งวันไหนที่ใจเจ็บทนทุกข์ ดังพายุที่โหมเข้าใส่
บอกกับตัวเองเอาไว้ ความเจ็บต้องมีวันหาย ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู

อดทนเวลาที่ฝนพรำ… อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง… ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ

ว่ามันคุ้มค่า(แค่ไหนที่เฝ้ารอ)

เมื่อวันที่ต้องเจ็บช้ำใจ จากความผิดหวังจนใจมันรับไม่ทัน
เป็นธรรมดาที่เราต้องไหวหวั่น กับวันที่อะไรมันเปลี่ยนไป

อย่าไปกลัวเวลาที่ฟ้าไม่เป็นใจ อย่าไปคิดว่ามันเป็นวันสุดท้าย
น้ำตาที่ไหลย่อมมีวันจางหาย หากไม่รู้จักเจ็บปวดก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ

---------------------------------------
ถึงฤดูมันจะแตกต่าง แต่การเปลี่ยนแปลงเป็นที่เราสามารถกำหนดและควบคุมได้
เพราะไม่ว่าจะฤดูอะไร คนเราทุกคนก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ทุกฤดู
อดทนนะคะ กับวันเวลาที่อาจจะยังไม่เหมาะสม แต่ในอนาคต เราจะแข็งแร่งได้อีกค่ะ ^^

Post Navigation