การเดินทางของชีวิตคน บางครั้งเราก็ไม่ได้อยู่คนเดียวเสมอไป ถึงเราจะเดินอยู่ตามลำพัง แต่เราก็สามารถคิดถึงคนที่เรารัก หรือ คนที่รักเราได้ตลอดเส้นทาง ถึงแม้ว่าอารมณ์ ความรู้สึก อาจจะไม่ได้ทำให้ความโดดเดี่ยวมันหายไปได้ แต่อย่างน้อย เราก็จะอุ่นใจมากขึ้น รู้ว่าเมื่อเกิดปัญหา เราจะวิ่งไปหาใคร

แค่อยากมีเธอมาเดินด้วยกัน อยากให้เธอกอดฉัน เวลาหวั่นไหว

มีเธอนั้นมาคอยปลอบใจ เมื่อยามที่เราเหงา

อยากมีเธอนั้นคอยเคียงข้างกัน แบ่งปันความฝันที่มีของเรา

และความทุกข์ก็คงแบ่งเบา แค่เราเดินด้วยกัน

และเธอนั้นจะรังเกียจไหม ถ้าเราเดินด้วยกัน

แค่บางครั้งนะ ที่ไม่อยากเป็นคนเข้มแข็ง บางทีก็อยากมีคนพาไปไหนๆ อยากมีคนให้กุมมือเวลาหาหมอ อยากมีคนให้ขอตังค์! อยากมีใครสักคนที่ไม่ต้องเป็นแฟนกัน แต่ขอให้เข้าใจกัน ว่าเราคิดหรือรู้สึกยังไง แค่อยากให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ได้ดูแลกัน ไม่ต้องทำอะไรเพื่อกันมาก แค่ความรู้สึกอุ่นใจว่า “ถ้าเรามีอะไร เราจะไม่ทิ้งกัน”

ในภาวะที่คนรู้สึกเคว้งหรือเครียดกับสิ่งที่ยากจะทำให้หายกังวลใจง่ายๆ มักทำให้คนสติแตก ทุกอย่างสามารถขวางหู ขวางตาได้หมด ช่วงเวลานั้น เรามักไม่เหลือใคร นอกจากคนที่รักและเข้าใจเราเท่านั้น คำว่าจะไม่ทิ้งกัน ไม่จำเป็นต้องมานั่งอยู่ข้างๆ เสมอไป แต่ขอให้เข้าใจว่าตอนนี้ เราต้องการอะไร แค่ส่งกำลังใจมาให้ เราก็จะรู้สึกว่า ไม่ได้เดินอยู่คนเดียวแล้ว

อาทิตย์หน้าคงเป็นอีกวันที่จะทำให้เราร้องไห้โฮได้อีกครั้ง เดือนที่ผ่านมาปล่อยไปหลายโฮ ภาวะความรู้สึกกลัวครอบงำอย่างรู้สึกได้ ทำให้การใช้ชีวิตประจำวันที่เคยเป็น ค่อยๆ ออกห่างจากสังคมเพื่อนฝูงทีละน้อย จนกระทั่งเริ่มหายไปในวงจรชีวิตที่เคยเป็นอยู่ จนกระทั่งเจอคำถามว่า “ออกมาข้างนอกได้แล้วหรอ” ฟังแล้วเกิดคำถามในใจว่า อยากออกมาเจอเพื่อนๆ หรือเปล่า อยากออกมาเจอใครๆ บ้างมั๊ย แล้วเพราะอะไร ทำไมไม่ออกมา? คำตอบที่ได้มาคือคำถามที่ย้อนกลับมาว่า เราสามารถดูแลตัวเองได้แค่ไหน เวลาที่ป่วยหรือมีอาการกำเริบขึ้นมา

ก่อนหน้านี้ รู้สึกดีและขอบคุณใครที่ให้เรานั่งหลับมาในรถตลอดทางกลับบ้าน ความรู้สึกว่าต้องดูแลตัวเองทุกอย่างมันเริ่มลดลง เหมือนมีคนช่วยดูแล ถึงจะเป็นแค่ระยะทางสั้นๆ ที่เราอาจจะไม่ได้คุยอะไรกัน แต่นั่นคือความรู้สึกดีที่ทำให้เรารู้สึกว่า เรามีคนดูแล ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่คนของเรา ไม่ว่าเพื่อน หรือแฟน บางครั้ง สิ่งเล็กๆ แค่นี้ ก็ทำให้เรามีความสุขในช่วงเวลาสั้นๆ ที่มีความทุกข์ซ่อนอยู่ ถึงแม้จะป่วย เราก็ต้องใช้ชีวิตประจำวันให้ปกติได้สิ เพราะเรามีกำลังใจ!

 

Comments are closed.

Post Navigation