image

ก่อนที่เราจะรู้จักความรัก เราเคยได้รับความรักจากใครเป็นครั้งแรก จำได้มั๊ย ??? แต่ทำไมพอเราโตขึ้นมา เราเริ่มรู้จักความรักมากขึ้น แต่กลับรู้จักความรักที่เคยมีน้อยลง แถมยังห่างเหินความรักครั้งแรกมากขึ้นทุกที ยิ่งนานวัน ยิ่งห่างจนแทบจะจำไม่ได้ว่า เคยมีใครที่รักเราอยู่ตรงนี้

ความรักของแต่ละคน มีรูปแบบและการแสดงออกที่ไม่เหมือนกัน ต่างคนต่างมีวิธีแสดงความรักที่แตกต่างกัน อย่างพ่อกับแม่เปิ้ลจังนะ เค้ารักเปิ้ลจังมากๆ เค้าไม่เคยพูดว่ารัก แต่ครั้งนึง เปิ้ลจังโดนรถชนขาหัก พ่อมาถึงปุ๊ป คำแรกที่พ่อพูดออกมา พ่อถามเราว่า “เจ็บตรงไหนบ้าง” ทุกครั้งที่คิดถึงเหตุการณ์วันนั้น จำไรไม่ค่อยได้แล้วนะ แต่จำได้แม่นเลยหล่ะ ว่าพ่อพูดว่าอะไร

ยังมีอีกนะ ตอนป. 1 กำลังซนเลยหล่ะ วิ่งๆอยู่ก็หกล้มทับแขนตัวเอง เจ็บจนน้ำตาไหล กลับบ้านมาแขนยกไม่ขึ้น เลยเดินไปหาพี่สาว บอกว่าถอดเสื้อให้หน่อย เจ็บแขน พี่สาวดุกลับมาว่า โตป่านนี้ทำไมถอดเสื้อเองไม่ได้ เท่านั้นหล่ะ เดินคอตกขึ้นไปนั่งร้องไห้บนห้องเลยนะ แล้วสักพัก แม่ก็เดินขึ้นมาถามว่า เป็นอะไรรึเปล่า เจ็บแขนตรงไหน แล้วแม่ก็สงสัยว่าแขนเป็นอะไร เลยรีบพาไปหาหมอ เห็นม๊ะ ความรักของแต่ละคน แสดงออกไม่เหมือนกันหรอก

แล้วเมื่อโตขึ้นมาเรื่อยๆ เราก็ยิ่งได้เห็นวิธีการแสดงความรักออกมาในรูปแบบต่างๆ จนวันนึงที่เรากำลังคิดจะมีครอบครัว ช่วงนั้นกลับบ้านที่ต่างจังหวัดบ่อยมาก จนเพื่อนๆถามว่า ทำไมช่วงนี้กลับบ่อยจัง ไปเช้าเย็นกลับก็เคย เหตุผลเราไม่มีอะไรมาก นอกจากคิดว่า “อีกครึ่งชีวิต เราจะต้องไปใช้ชีวิตกับใครก็ไม่รู้ วันนี้อยากใช้ชีวิตกับครอบครัวให้มากที่สุด จะให้ทุกอย่างที่ครอบครัวต้องการ เพราะเราได้จากครอบครัวมาเยอะแล้ว โดนเฉพาะ “ความรัก”

จนวันนึงที่พี่สาวจะแต่งงาน รู้เลยนะว่าพ่อห่วงลูกแค่ไหน แต่สิ่งที่เราดีใจที่สุดคือ การที่พ่อโทรหาเรากลางดึก แล้วก็เล่าเรื่องราวต่างๆ มากมาย ระบายความในใจให้เราฟัง แล้วก่อนวาง พ่อก็ บอกเราว่า ไม่ต้องไปพูดอะไรกับพี่สาวนะ โทรมาเล่าให้ฟังเฉยๆ ไม่รู้จะคุยกับใคร ตอนนั้นรู้สึกดีใจมากๆ เลยนะ เพราะพ่อเป็นคนไม่พูด มีอะไรไม่เคยเอาความทุกข์มาแชร์กับลูกๆเลย แต่พ่อเลือกที่จะคุยกับเรามากกว่าพี่ๆ และแม่ ดีใจสุดๆ เลยหล่ะ

แล้ววันนั้น เราก็มีเรื่องเล่าให้พ่อฟังเรื่องนึงว่า “ป๊า หนูเลิกกับแฟนแล้วนะ” ประโยคนี้กว่าจะหลุดออกมาได้ เราทำใจอยู่นานมากเลยนะ เพราะพ่อแม่ฝ่ายชายจะมาสู่ขอเราอยู่แล้ว และเราไม่เคยพาใครมาบ้านง่ายๆ นะ เราเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมาตลอด เพราะฉะนั้น การจะพาผู้ชายมาบ้านหรอ มันเป็นเรื่องท้าทายเกินไปสำหรับเปิ้ลจังอ่ะ การที่เราคุยกันในครอบครัวถึงเรื่องแต่งงาน แล้วทำไมอยู่ดีๆ ก็เลิกซะล่ะ มันเกิดอะไรขึ้น มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับบ้านเรานะ แต่พอเราบอกไป พ่อไม่ซัก ไม่ถามอะไรเรามากมาย นอกจากถามว่า ทำไมล่ะ? คำตอบที่เราให้พ่อก็เป็นคำตอบสั้นๆเช่นกัน “หนูแค่รู้สึกว่า อยู่แล้วไม่มีความสุข เลิกดีกว่ามาทุกข์ตอนหลัง” เหมือนพ่อจะดีใจกับการคิดของเรา และพ่อน่าจะดูออกว่า มันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้น แต่พ่อไม่พูดเพราะต้องการดูว่า ลูกจะคิดและตัดสินใจยังไง

นี่หล่ะ ความรักที่พ่อแม่มอบให้ตลอดมา ไม่ว่าจะโตแค่ไหน เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ พ่อแม่ก็ยังมีความรักให้เราไม่เคยหมด ไม่เหมือนความรักหนุ่มสาว วันนี้รักมากมาย สุดท้ายหันหลังให้กันเมื่อไหร่ ท่านๆโสดทันตาเห็น

ใครที่บอกว่า อิจฉาคนมีแฟน วาเลนไทน์ ใครๆ ก็มีนัดกับคนรัก ขอโทษนะคะ คุณไม่โสดหรอกค่ะ คุณมีแฟนรออยู่ที่บ้านนะ “แฟนของแม่ และ แฟนของพ่อไงคะ” เชื่อสิคะ กลับไปฉลองวาเลนไทน์ที่บ้าน รับรองว่า เราจะไม่อิจฉาใคร และก็ไม่มีใครว่าเราเป็นส่วนเกินแน่นอน

เปิ้ลจังไม่โสดนะคะ เปิ้ลจังมีความรักค่ะ “รักพ่อแม่และครอบครัวค่ะ” วาเลนไทน์เป็นแค่วันบอกรัก แต่มอบความรักกันๆได้ทุกวันนะคะ

Post by WordPress for Android…

  • ซาบซึ้งมากครับ เขียนแล้วผมนึกถึงความรักของพ่อกับแม่ที่มอบให้เรามันยิ่งใหญ่แค่ไหน T T

  • ซาบซึ้งจริงๆครับ อ่านแล้วนึกถึงความรักของพ่อ และแม่เลยครับ 

  • thipboss@hotmail.com

    ไม่มีอะไรมาพรากความรัก จาก แม่และพ่อไปได้คะ แต่ถ้าเรารักเป็น มันอาจจะเป็นสิ่งที่ที่เรียกว่า รักแบบเห็นแก่ตัว เวลาตาย คือ ตายคนเดียวไง555

Post Navigation