นั่งทำงานอยู่ดีๆ ก็มีเรื่องนี้วิ่งผ่านเข้ามาให้คิดว่า… ความรักไม่ได้ทำให้คนตาบอดนะ
“คน” ต่างหากที่ทำให้  “ความรัก” ที่สวยงามมีสถานะไม่ต่างกับ “คนตาบอด”

||

ลองคิดดูให้ดีว่า “ความรัก” มันอยู่ของมันในใจ
บางคนก็เปิดโอกาสให้ความรักได้เห็นโลกกว้าง แต่บางคนมีความรัก แล้วก็มักขังมันไว้ไม่ให้พบเจอกับอะไรเลย
จนวันที่เจอทางแคบ ความรักก็จะดิ้นรนหาทางเบี่ยง ทางเลี่ยง ทางลัด หรือแม้กระทั่งหาทางออกเลยก็มี

||

แต่ทางไหนจะดีว่า ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าใครเก่ง ใครฉาด หรือใครเกิดก่อน
ทางที่ดี คือทางที่ใช้เวลาได้เหมาะสมกับระยะทาง หรือที่เรียกว่า “ความสมดุลย์”

||

ลองตื่นเช้ามาแล้วหลับตาเดินดูสิ
ถ้ารู้สึกว่าเดินเป๋เมื่อไหร่ ก็จงปล่อยให้ความรักได้พบเจอกับอุปสรรคในโลกกว้างบ้าง
การปิดหูปิดตา ไม่รับรู้ ไม่รับฟัง ไม่อัพเดทเพื่อนฝูง หรือครอบครัว จะทำให้เราไม่รู้ว่า
“ในเส้นทางที่เราต้องเดินไป เราควรให้เวลากับสิ่งไหนให้สมดุลย์ พอดีกับ คน 2 คน”

||

อย่าลืมว่า ความรักไม่ได้เกิดกับเราแค่คนเดียว ถ้าใครหลงทางก็อาจต้องใช้เวลามากกว่าปกติ
แล้วอีกคนล่ะ??? จะเคว้งแค่ไหนในเวลาที่ต้องรอ
แล้วอีกคนจะหลงอยู่กับทุ่งดอกไม้ข้างทางที่ไม่เคยเจอ หรือจะกระวนกระวายเพราะใครอีกคนรออยู่

||

ความรักไม่ได้ทำให้คนตาบอดนะ ตัวเรานั่นล่ะ ที่ปิดหูปิดตาความรักเอาไว้
เมื่อความรักมองไม่เห็นทาง สุดท้าย ความรักก็จะจบลง

||

“เพราะคนคาดหวังไว้ที่ปลายทาง แต่ไม่เปิดโอกาสให้ความรักได้ศึกษาเส้นทาง”

เปิดใจให้กับความเป็นจริง เปิดใจให้กับปัจจุบัน เปิดใจให้กับสิ่งรอบตัว เพราะทั้งหมดนี้คือ

“ส่วนหนึ่งที่ทำให้ความรัก ดำเนินไปถึงปลายทางที่ต้องการ”

|| 

มันเป็นเรื่องเพ้อเจ้อของผู้หญิงคนนึงที่ขี้เล่นจริงจัง รักจริงใจ

โสดน่ะเรื่องจริง ถูกทิ้งน่ะ ข่าวลือ…

เพ้อไว้ใน FB เมื่อคืน ถูกใจหลายคน แต่ไม่รู้ว่าจะมีใครลองทำหรือเปล่านะ
เขียนเมื่อเวลา 3:48 am.; 7/11/11

Post Navigation