จาก Thaiflood Experience ครั้งที่แล้ว หลายคนอ่านแล้วบอกว่า “มันส์ว่ะ” เปิ้ลจังเลยอยากบอกว่า… “มันส์จริงๆว่ะ ไม่ได้โม้” แต่ไอ้เรื่องที่มันส์เนี่ยมันเป็นเรื่อง “ท่านพี่กับชนีนม6” ใครที่ไม่ได้อ่านตอนที่แล้วจะงงเป็นไก่ตาหมาปั๊ก เพื่อการสื่อสารที่ถูกต้อง ความเข้าใจตรงกันเป็นสิ่งสำคัญ จงกลับไปอ่าน  Thaiflood Experience  ซะ แล้วเราจะรู้จักกันมากขึ้น แต่ไม่สนิทกันสักที เพราะถ้าไม่อ่านตอนนี้ จะเสียใจร้องไห้ว่าทำไม ทำไม ทำไมเราเจอกันช้าไป

คนเดือดร้อนยังมีอยู่อีกมาก แต่ไม่อยากแสดงออก ภาพที่ทำให้รู้สึกหดหู่ เรารู้ไว้ แต่ไม่จำเป็นต้องเอามาทำให้คนอื่นต้องเศร้าหรือสลด หดหู่ตามไปด้วย วิกฤติแก้ได้ด้วยวิกฤติ อย่าไปคิดว่ามันยากหรือผ่านไปไม่ได้ ถ้าเริ่มต้นวันนี้ พรุ่งนี้ก็ค่อยๆ ดีขึ้น การช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อนไม่จำเป็นต้องรอฤกษ์ดีเหมือนตอนพี่แต่งงาน อยากทำอะไร เมื่อไหร่ รีบทำค่ะ

เพราะว่าน้ำท่วมไม่เคยรอใคร น้องน้ำไม่เคยขึ้นคาน มาเร็วแต่ไปช้า ถ้าไม่รีบให้ความช่วยเหลือกันแบบรถด่วน ก็กลัวว่าตลาดจะวายแล้วจะกลายเป็นเราที่ขึ้นคาน แต่จะทำไงดีล่ะ เปิ้ลจังเห็นพี่ๆ กสทช.ควักกระเป๋า กรีดเนื้อ ถอนขนหน้าแข้งออกมาเพื่อแลกข้าวแลกน้ำ (น้ำมันรถทหารต้องเติมเองนะ เค้าให้ยืมแค่รถ) เพราะงานนี้พี่ๆ เค้าทำด้วยใจไม่ใช่ CSR (Corporate Social Responsibility) แต่ด้วยหน้าที่การงานและความพร้อมส่วนตัวเลยทำให้มีคนหลงเชื่อให้ยืมรถทหารมาครองเพื่อทำกิจกรรมต่างๆ ช่วยผู้ประสบอุทกภัย แต่งานนี้ผู้ใหญ่ใจดีเค้าให้มาแต่รถ งดปัจจัย!!! เพราะว่าตอนนี้หันไปทางไหน ทุกคนก็หมดเงินไปกับการนำเทรนด์

เริ่มจากรองเท้าบู๊ทสูงถึงหัวเข่าแล้วพัฒนากลายมาเป็นชุดมาริโอ้ (ถ้าตัดสินใจซื้อภายใน 30 นาทีนี้ เรายินดีแถมหมวกแดงกะเห็ดสดให้คุณไปทำป๊อก 100 ตัว) แต่พอน้ำท่วมนานๆ เริ่มขาดแคลนเสื้อเชิ๊ต เพราะตอนอบยพเค้าบอกให้เอามาแค่ของมีค่า เลยเอาเมียไปเก็บไว้ที่สูงแล้วกราบไหว้เช้าเย็น เลยไม่มีคนซักเสื้อผ้าให้ ไม่รู้ทำไงดี เห็นไปเห็นเสื้อนักศึกษากับถุงน่องผู้หญิงก็เลยต้องเอามาใส่แก้ขัดไปก่อน  แหม๋ ชีวิตช่างรันทดจังค่ะ

ทีนี้จะทำไงดีล่ะ มีรถทหารพร้อมลุยน้ำแต่ว่าขาดปัจจัยที่ 5 ที่เรียกว่า “เงิน” ใครที่สนใจอยากร่วมด้วยช่วยเหลือผู้ประสบภัยที่หน่วยงานไหนๆ ก็เข้าไม่ถึงบอกได้เลยนะคะ งานนี้ไม่มีสิ่งตอบแทนแต่แลกเปลี่ยนกันด้วยน้ำใจ ใครมีอะไรก็เอามาช่วยกัน

การเข้าไปแจกสิ่งของผู้ที่เดือดร้อนเราเน้นเป็นข้าวกล่องมากกว่าของแห้ง เพราะในบางสถานที่คนแถวนั้นอาจจะเหลือแค่กางเกงลิงตัวเดียว จะให้เข้าครัวเองก็เกรงว่าจะไม่ได้กิน ความช่วยเหลือจะขึ้นอยู่กับการประสานงานของตัวแทนตามที่ต่างๆ ว่าใครต้องการความช่วยเหลืออะไรและจำนวนเท่าไหร่ ถ้าช่วยเป็นข้าวกล่องบอกจำนวนล่วงหน้าจะกราบงามๆ 3 ที แต่ถ้าจะให้ดี ขอเป็นเงินดีกว่าค่ะ มันจัดสรรได้ง่ายกว่า ไม่ต้องมาคอยดูว่าคนนั้นเอาข้าวมาเท่่าไหร่ คนนี้เอาอะไรมา อย่าลืมว่า… ทุกคนมีงานประจำแต่ทำด้วยใจ ก็ไม่อยากให้ใครโดนไล่ออกเพราะการทำดีนะ

ใครสะดวกแบบไหนก็ว่ากันไปเลยค่ะ แต่ต้องขออนุญาติบอกก่อนว่า… การช่วยเหลือเป็นเงินสด คงไม่มีใบเสร็จหรืออนุโมทนาบัตรให้ท่านไปเผาแบบวัดหัวลำโพง แต่ถ้าใครบริจาควันนี้ จะได้รับสิทธิ์นั่งรถทหารได้ฟรี ไม่มีค่าใช้จ่าย ปลายทางคือแหล่งชุมชนที่เดือดร้อน แล้วเราจะทำการถ่ายภาพของท่านเป็นที่ระทึกให้เองค่ะ ถ้าอยากได้กรอบเลี่ยมทอง ข้าพเจ้ายินดีแนะนำร้านแถวเสือป่าให้ท่านไปหากันเอาเองค่ะ

ทุกคนที่ช่วยเหลือ ไม่ว่าจะลงทุน ลงแรงหรือแม้แต่ลงเรือ

ทุกคนล้วนแล้วแต่… เอามันส์ค่ะ ก็มันมีใจทำให้นี่คะ ไม่ได้มีอะไรแอบแฝงจริงๆ (เสียงสูง)

เห็นมั๊ยคะ ไม่มีอะไรแอบแฝงจริงๆ

ใครที่อยากร่วมด้วยช่วยตามอุดมการณ์สามารถติดต่อผ่านเปิ้ลจังได้ตามช่องทางต่างๆดังนี้

  • ถ้าคุณรวยมาก Twitter เร็วสุดค่ะ : @pleplejung
  • ถ้าคุณฐานะปานกลาง ส่งข้อความมาทาง Facebook ก็ได้ : facebook.com/pleplejung
  • ถ้าคุณรูปหล่อ พ่อรวย มีเอกสารต้องการพูดคุย ติดต่อได้ทั้งสองช่องทางค่ะ
ความช่วยเหลือจะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าทุกคนจะหมดแรง กองทัพต้องเดินด้วยท้อง เปิ้ลจังขอตัวไปหาไอติมกินสัก 2 กะละมังก่อนนะคะ ตั้งแต่น้ำท่วมไอติมก็ขาดแคลน เปิ้ลจังทนไม่ได้ตรงนี้หล่ะ >”<

ใครๆ ก็ใส่เกงลิงสีแดงไว้ข้างนอกได้ อยู่ที่ว่า “จะทำหรือไม่ทำ”

Post Navigation