นานแล้วเนอะที่ไม่ค่อยเห็นอะไรแบบนี้ จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เคยมีกระดาษเสียบหน้ารถแบบนี้ ไม่น่าต่ำกว่า 3 ปีได้ คิดๆ แล้วก็แอบขำ ปกติเราจะเป็นคนเขียนโน๊ตบนกระดาษลายการ์ตูนน่ารักๆ แล้วก็เสียบตามโต๊ะทำงานบ้าง สอดไว้ในสมุด Organizer บ้าง เป็นพฤติกรรมที่ชอบทำด้วยความรู้สึกดีๆ เพียงแค่อยากบอก อยากให้รู้ แล้วก็อยากให้นึกถึงเวลาที่เห็นข้อความ

แต่ก็ไม่เคยถามสักทีว่าคนรับรู้สึกยังไง ก็นะ เป็นคนชอบดูแล มันมีความสุขที่ได้คอยเตือน คอยบอก แล้วก็คอยทำอะไรๆ ไว้ให้ ผิดหรอ??? พอมองย้อนมา ก็มานั่งนึกๆ เคยได้กระดาษโน๊ตคล้ายๆ แบบนี้หล่ะ แต่ไม่ใช่การเสียบหน้ารถ ก็โลกมันเปลี่ยนไป และผู้ชายก็ไม่ได้ละเอียดอ่อนใส่ใจผู้หญิงมากมาย แต่ตอนนั้นที่ได้มาเป็น MMS ที่เปิดมาเจอภาพของกระดาษโน๊ตที่เขียนข้อความว่า “I Miss U” ความรู้สึกตอนนั้นมันตื่นเต้น ยิ้มแป้น เปิดดูบ่อยๆ ทุกครั้งที่ว่าง

แต่นั่นมันนานแล้วหล่ะ สิ่งที่เห็นตอนนี้คือ การเปลี่ยนแปลงเข้าสู่โลกดิจิตอล จากที่เคยเหน็บคอยซ่อนกระดาษโน๊ตไว้ตามที่ต่างๆ มันก็กลายมาเป็นถ่ายรูปกระดาษส่งมาให้ หรือไม่ก็ตั้งเวลาส่งเมล์เวลาที่อยู่ด้วยกัน ที่สำคัญ นั่งอยู่ข้างๆ บ้างก็มานั่งเมนท์ FB หรือไม่ก็ทวิตมาหา คราวหน้า Google Plus มานะคะ

พฤติกรรมตอนที่ออฟไลน์กับออนไลน์ โอกาสการเข้าถึงอาจไม่เท่ากัน แต่โอกาสได้รับเท่ากัน การแสดงออกเล็กๆ น้อยๆ ไม่ว่าจะการถามเป็นพิธีหรือกระดาษที่ฉีกๆ เอาใกล้ตัว สุดท้ายแล้ว คุณค่าของมันคือ “ความห่วงใย” ไม่ว่าจะแสดงออกวิธีไหน ก็ขอให้แสดงออก ดีกว่าการเก็บไว้ แล้วมานั่งคิดว่า ทำไมตอนนั้นไม่บอกไปว๊า หมาคาบไปแดร๊กเลย สมน้ำหน้า 555

อยากมีคนให้ใส่ใจเหมือนนะ แต่ถ้าจะให้เค้ามาใส่ใจเราฝ่ายเดียว ก็ดูเหมือนจะเอาเปรียบกันเกินไป ถ้าไม่มีเวลา เราก็อย่าเอาใครมาเผชิญหน้ากับความเหงาเป็นเพื่อนเหมือนเราเลย จริงๆ มันก็แค่อาการแถของคนไม่มีแฟนอ่ะเนอะ ฮา ฮา เนื้อคู่ฉันยังไม่เกิด สักที และดูเหมือนยังไม่มีวี่แววจะพบใคร

ไปละ เวิ่นเว้อ

Post by AIS Blackberry

Post Navigation